Moje Panny z Awinionu

Etiologia wielu zaburzeń w zachowaniu jednostki w ścisłym stopniu wiąże się z dysfunkcjonalnym i nieprawidłowym funkcjonowaniem jej najbliższego środowiska. Odpowiedzią na taki stan rzeczy stało się wyodrębnienie z działań psychoterapeutycznych psychoterapii pośredniej i bezpośredniej. W ramach psychoterapii pośredniej, terapeuta oddziałuje przede wszystkim na najbliższe środowisko zaburzonej jednostki. Faktem jest, że najlepsze zmiany w pacjencie nie będą trwałe, jeśli po zakończeniu psychoterapii powróci on do zaburzonego i nieprawidłowo funkcjonującego środowiska. Otoczenie jednostki borykającej się z zaburzeniem powinno podtrzymywać efekty, które dała psychoterapia, a nie je niszczyć. Oddziaływania skierowane na pacjenta wchodzą w skład psychoterapii bezpośredniej. W jej obrębie wyróżnia się psychoterapię aktywną i podtrzymującą. Celem, który stawia przed sobą psychoterapia aktywna jest głównie wzbudzenie u pacjenta wiary we własne siły i przekonania o jego sile sprawczej, oraz możliwości uporania się z sytuacja trudną, w której pacjent się znalazł. Ponadto psychoterapeuta wpływa na wadliwe postawy i przekonania pacjenta, oraz stara się wspólnie z nim, usunąć ich przyczyny. Psychoterapia podtrzymująca ma z kolei charakter bardziej powierzchowny. Terapeuta stara się wspierać pacjenta w jego przekonaniach i działaniach, ale rezygnuje z wpływania na nie.